روايه للكاتبه مريم نصار ٣
حسن:كل ده م يلزمنيش انا بعتبرك زى ابنى وخلاص انا قررت.
فارس:طالما الموضوع وصل ل كده يبقى لازم حضرتك تعرف كل حاجه عنى.
حسن بتنهيده عشان يخلص بقى:طيب ياسيدى قول انا سمعك.
وحكاله فارس عن حياته السابقه فى عالم النشـ,ـل والسـ,ـرقه بس قاله كمان انه تاب ومش بيفكر يبقى كده تانى ابدا.
حسن:اممم..طيب.
فارس:طيب ايه حضرتك؟؟
حسن بتنهيده:طيب ايه المشكله..انت مش قولتلى انك توبت.
فارس:اه.
حسن:ومعدتش هتعمل كده تانى.
فارس:اه طبعا.
حسن:طيب خلاص يبقى هتعمل اللى انا قولتلك عليه وهتبقى وريثى الشرعى وابنى وهاتيجى يااستاذ من بكره تعيش معايا فى الفيلا.
فارس فتح عينه على اخرها وقاله بذهول:حضرتك بتقول ايه..بعد كل اللى حكتهولك ده ولسا مسر على كده!!
حسن بتنهيده:بوص يافارس..انت يابنى لو وحش عمرك م كنت هتحكيلى اى حاجه..وكنت هتستغل الفرصه دى وتعمل كل اللى انا قولته وانت مغمض..بس انا دلوقتى اتاكدت انى كنت صح لما قررت القرار ده..وبعدين انت مش قولتلى انك رجعت كل اللى سـ,ـرقته؟؟
فارس:اه..بس لسا فى مبلغ.
حسن:كام؟؟
فارس بذهول:هاه!!
حسن:بقولك كام ياولد؟؟
فارس بلغبطه:ممم مت متين الف.
حسن كتبله شيك وقاله:روح خدهم من خزنة الشركه ورجعهم لاصحابهم وتجيلى بكره الفيلا زى م قولتلك.
فارس مد ايده بذهول وتفاجئ وحاسس انه بيحلم وقام عشان يمشى..حسن نده عليه ف التفتله فارس..وقام حسن وخده بالحـ,ـضن وقاله:من النهارده اسمى بابا متندينيش يافندم دى..انت فاهم.
فارس بدموع ممزوجه بابتسامه وقاله وهو كان متعطش للكلمه دى من زمان:حاضر..يابابا.
وحضـ,ـنه تانى..وراح يصرف الشيك واثر الفرحه عليه ولسا مش مصدق.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
اما فى قصر البحيرى بداء الروتين اليومى.
ناهد ونيهال قاعدين مع بعض.
وجلال قاعد فى مكتبه بيتابع شوية اعمال.
يارا قاعده فى اوضتها فى ملل وزهق.
اما باسل راح الشركه….ومريم نزلت تسقى الزهور بتاعتها هى وباسل..وفى عز اندمجها جه صوت من وراها..صاحب الصوت”مكرم”
مكرم بابتسامه:صباح الخير.
مريم التفتت لمصدر الصوت ولما شافت مكرم ردت باقتضاب:اهلا صباح النور.
مكرم:انا اسف ياانسه قصدى يامدام..انا م كنتش اعرف والله انك تبقى مرات باسل لتكونى زعلتى منى امبارح.
