روايه للكاتبه مريم نصار ٣
مريم:لا ياداده..هى دى الحقيقه اللى قالهالى الدكتور واللى اثبتلى جواز باسل يبقى فين متحرمتش دى.
الداده:لا متحرمتيش وانا معرفش ايه حكاية الدكتور ده بس انا اللى اعرفه انك كويسه اوى بدليل اللى انا عرفته النهارده.
مريم:عرفتى ايه؟؟وقصدك انا مش فاهمه حاجه!!
الداده بتنهيده:بوصى يابنتى..انتى عارفه ان انا بنتى سماح دكتوره صيدلانيه.
مريم:اه حكتيلى عنها قبل كده..بس انا برده لسا مش فاهمه اى حاجه!!
الداده:انا هقولك..سماح جت النهارده تزورنى..وكانت قاعده معايا وانا بحضرلك الغدا شافتنى بحطلك فى الشوربه دوا..هتسئلينى هتقوليلى ايه الدوا ده هقولك ناهد هانم اديتهولى وقالتلى احطلك منه فى الاكل عشان تخفى بسرعه..بس سماح بنتى لما شافتوه قالتلى انه..انه..انه.
مريم بنفاذ صبر:انه ايه ياداده؟؟
الداده:قالتلى انه حبوب منع الحمل.
مريم اتصدمت وغمضت عينها وفتحتها اكتر من مره عشان تتاكد من اللى سمعته وقالتلها:وهى طنط ناهد هتحطلى ليه فى الاكل حبوب منع الحمل وانا اساسا مبخلفش.
الداده:يابنتى افهمى بقى..انتى كويسه جدا هى اللى عملت فيكى كل ده..هى اللى كانت بتحطلك الحبوب من زمان عشان متخلفيش..م كله كان قدامى انا عارفه انها مش بتحبك وعايزه تمشيكى من هنا باى طريقه بس عمرى م كنت اتخيل انها ممكن تاذيكى بالشكل ده.
مريم فقدت القدره على الوقوف ف اترمت على السرير وهى بتاخد نفسها بصعوبه وقالتلها بصوت متقطع:دد داده انتى..انتى متاكده؟؟
الداده:طبعا يابنتى انا ايه اللى يخلينى اكدب فى حاجه زى دى..ولولا انى بعزك والله كمان مره م كنت قولتلك انا ميرضنيش انك تفضلى مغفله طول عمرك وحياتك تضيع وانتى بالشكل ده ومش عارفه حاجه.
مريم باسلوب هستيرى:انا..انا لازم لازم امشى من هنا..مشينى ياداده..مشينى من هنا.
الداده قعدت جمبها وطبطبت عليها وقالتلها:اصبرى يابنتى بس تمشى فين..انتى نسيتى باسل بيه..نسيتى هو بيحبك اد ايه..وعموما انا بطلت احطلك الحبوب دى فى الاكل من ساعة م عرفت الحقيقه خليكى يابنتى مع جوزك لحد م تبان الحقيقه وانشاء الله تكونى حامل فى مده قصيره.
مريم ببكاء وهستريا:لالا..انا انا مش هحمل انا مش هاجيب ولاد..مش عايزه احمل اللى خلاها عملت فيا كده ممكن تعمل ايه تانى تحطلى ثم فى الاكل او لما اخلف تمـ,ـوت عيالى لالا انا مش عايزه ولاد مش عايزه احمل.
