روايه للكاتبه مريم نصار ٤
الداده:اه طبعا يابنى متقلقش.
ونزل ل ناهد.
باسل:نعم ياماما.
ناهد بحنق:اقعد.
باسل وهو بيقعد:انا بقلق من الكلمه دى..خير ياماما فى ايه؟؟
ناهد:مش كفايه كده ولاايه.
باسل:كفايه ايه مش فاهم!!
ناهد بانفعال:كفايه قاعده مع الهانم اللى فوق دى..انت ناسى مراتك اللى المفروض انها عروسه جديده مش كفايه انك بتزعقلها والله كتر خيرها البنت انها ساكته عليك بالشكل ده بس انا بقى مش هسكت.
باسل:فى ايه ياماما..م هو كان قدامك هى عملت فيها ايه..وبسببها هى قاعده فو ق فى السرير مش قادره تتحرك.
ناهد:انا م يهمنيش ده كله انشا الله يحصل فيها ايه انا اللى يهمنى نيهال..دى بنت ناس ومن عيله وليها اصل مش ال….
باسل مقاطع بغضب:ماما..كده كتير..ودى مش اول مره اقولك متغلطيش فى مراتى..بس واضح ان م فيش فايده..اوكى انا هخادها من هنا ونروح نعيش فى بيت لوحدنا واشبعى انتى ببنت الحسب والنسب.
ناهد وهى بتتصنع البكاء:هتسيب امك وتمشى ياباسل عشان مراتك..ياخسارة تربيتى فيك.
باسل بضيق:ياماما ابوس ايدك كفايه بقى..انا تعبت مش عارف ارضى مين ولا مين..اسغفر الله العظيم..خلاص مش ماشى بس ارجوكى ملكيش دعوه ب مريم.
ناهد:ماشى..بس كفايه كده بقى..انت قعدت معاها يومين لازم تروح تقعد مع نيهال.
باسل:ايوه بس مريم لسا مخفتش.
ناهد بلا مبالاه:الداده واختك ممكن ياخدو بالهم منها وهى اتحسنت شويه يعنى كمان يوم او اتنين وهتخف خالص.
باسل:ياماما بس…
ناهد بصرامه:خلاص ياولد..اسمع الكلام.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
اما عند يارا وفارس فى المستشفى.
يارا قاعده على كرسى جمب فارس وبتبصله بحنان وهى بتعيط..وهنا خبط الباب ودخلت المرضه.
الممرضه:اتفضلى ياانسه دى حاجة الاستاذ اللى كانت فى جيوب هدومه امبارح.
وادتها الموبايل والمحفظه ومفاتيح العربيه.
يارا:شكرا.
الممرضه:العفو عن اذنك.
يارا:اتفضلى.
وبعد شويه رن الموبايل..يارا بصت فى الرقم لقيت المتصل اسمه”طارق” ف ردت.
طارق:انت فين يافارس؟؟اتاخرت ليه مش قايلك تعالى هتتغدا معانا انت لسا زعلان يابنى.
يارا:انااا..انا مش فارس.
طارق بص فى موبايله بيتاكد انه رقم فارس وقالها:حضرتك مين؟؟هو مش ده موبايل فارس؟؟
يارا:ايوه..بس..انا يارا.
طارق:اه اه عرفتك انتى الانسه يارا البحيرى..اهلا يا انسه..بس هو فين فارس؟؟
